ASTRAL WEEKS. ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ ΣΕ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ ΚΑΙ ΕΚΘΕΣΙΑΚΟ ΧΩΡΟ

Το έργο αφορά τη μετατροπή ενός βιοτεχνικού χώρου, που βρίσκεται σε όροφο μεταπολεμικού κτηρίου γραφείων, σε διαμέρισμα και χώρο περιοδικών εκθέσεων τέχνης. Πρόκειται για την κυρίαρχη κτηριακή τυπολογία στο κέντρο της Αθήνας, η οποία συνήθως χαρακτηρίζεται από έλλειψη υποδομών (υδραυλικές /αποχετευτικές εγκαταστάσεις), καθώς και δυσκολία προσαρμογής των συστημάτων θέρμανσης – ψύξης. Οι παραπάνω περιορισμοί, σε συνδυασμό με τη ζητούμενη μικτή χρήση του χώρου, επηρέασαν σημαντικά τη σχεδιαστική μεθοδολογία. Βασικό χαρακτηριστικό της σύνθεσης είναι η δημιουργία ενός αυστηρού ορίου, το οποίο χωρίζει την κάτοψη σε δυο διακριτά μέρη: την περιμετρική ζώνη και τον κενό χώρο που σχηματίζεται από αυτήν. Ο περιμετρικός χώρος είναι το σημείο όπου το αρχικό όριο αποκτά βάθος και ύψος και μετατρέπεται σε μια τρισδιάστατη πολυλειτουργική ζώνη.

Βασικό χαρακτηριστικό της ζώνης αυτής είναι το ανυψωμένο δάπεδο που συνιστά μια πλατφόρμα υποδομών (ύδρευση / αποχέτευση / θέρμανση κ.λπ.). Η μορφή του σηματοδοτεί τον διαχωρισμό του πιο προσωπικού περιβάλλοντος (υπνοδωμάτια, μπάνια) από το υπόλοιπο διαμέρισμα. Επί πλέον, μέσα από συρόμενα πάνελ, ο σχεδιασμός επιτρέπει την υποδιαίρεση της ζώνης αυτής σε επί μέρους χώρους με μεταβαλλόμενα όρια και, έτσι, διαφορετικούς βαθμούς ιδιωτικότητας. Έτσι, δημιουργούνται δωμάτια σε ακολουθία (enfilade), τα οποία χρησιμοποιούνται χωριστά ή μαζί, και επιτρέπουν τη δυνητικά συνεχόμενη περιήγηση όλων των χώρων.

Το δεύτερο μέρος αφορά τον περικλειόμενο χώρο, ένα ‘κενό’, η ύπαρξη του οποίου οφείλεται στην πλαισιωτική ισχύ της περιμέτρου. Πρόκειται για έναν ενιαίο χώρο, ο οποίος χρησιμοποιείται κατά βούληση από τον χρήστη, είτε ως χώρος διημέρευσης, χάρη στα συνεχόμενα υαλοπετάσματα της όψης και την ύπαρξη ελάχιστων υποστυλωμάτων, είτε ως χώρος περιοδικής έκθεσης έργων τέχνης, χάρη στους ουδέτερους τοίχους που τον περιβάλλουν.

Μέσω αυτής της διάταξης, γίνεται προσπάθεια διαχωρισμού των διαφορετικών λειτουργιών του διαμερίσματος, αλλά ταυτόχρονα δημιουργούνται χωρικές αλληλεπιδράσεις, οι οποίες καθιστούν τη σχέση μεταξύ της δομημένης περιμέτρου (περιέχον) και του ανοιχτού χώρου (περιεχόμενο) κάθε άλλο παρά στατική. Συγκεκριμένα, η ομοκεντρική σχέση μεταξύ κενού χώρου και περιμετρικών δωματίων δημιουργεί ένα σταθερό σημείο αναφοράς, μια ‘εσωτερική αυλή’ ή μια σκηνή, γύρω από την οποία εκτυλίσσονται οι τελετουργίες της καθημερινής ζωής. Παράγεται, λοιπόν, μια νέα συνθήκη, όπου ορισμένα τυφλά δωμάτια αποκτούν πρόσβαση σε μια νέα εσωτερική όψη και άλλα γίνονται διαμπερή, δημιουργώντας οπτικές και χωρικές διασυνδέσεις από αναπάντεχα σημεία της κάτοψης, υπογραμμίζοντας έτσι τη σημασία του τρόπου υλοποίησης της αρχιτεκτονικής του ορίου.