KΑΤΟΙΚΙΑ ΜΕ ΞΕΝΩΝΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ

Το έργο αφορά τη μετατροπή ενός παλιού βιοτεχνικού χώρου στο κέντρο της Αθήνας σε κατοικία και ξενώνα για ένα νεαρό ζευγάρι καλλιτεχνών. Κύρια πρόθεση υπήρξε η αποκατάσταση της αισθητικής και της λειτουργικότητας του αρχικού κελύφους, το οποίο είχε αλλοιωθεί από προγενέστερες παρεμβάσεις.

Ο φέρων οργανισμός από οπλισμένο σκυρόδεμα αποκαλύφθηκε μέσω της αφαίρεσης των επιχρισμάτων, ενώ το μωσαϊκό δάπεδο και ο μεταλλικός σκελετός της πρόσοψης αποκαταστάθηκαν.

Η νέα αρχιτεκτονική πρόταση οργανώνεται μέσα από μια διαδοχή τριών κελυφών, φτιαγμένων από τρία διαφορετικά υλικά. Το πρώτο, το εξωτερικό κέλυφος, είναι ο υπάρχων μεταλλικός σκελετός, από τον οποίο αφαιρέθηκαν τα υαλοστάσια. Ο διαχωρισμός μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού χώρου μετατοπίζεται προς το εσωτερικό με τα μεγάλα υαλοστάσια που συγκροτούν το δεύτερο ‘διαφανές’ κέλυφος, διαμορφώνοντας έναν ενδιάμεσο, ημιυπαίθριο, ‘θύλακα’ που λειτουργεί ως φίλτρο μεταξύ της κατοικίας και του αστικού τοπίου. Η χάραξη αυτού του διαφανούς περιβλήματος επεκτείνεται στο εσωτερικό με έναν μεγάλο ανακλαστικό τοίχο που ενισχύει τη χωρική συνέχεια. Η εσωτερική διαρρύθμιση είναι οργανωμένη στη λογική της ανοιχτής κάτοψης με συρόμενα στοιχεία και κουρτίνες, εξυπηρετώντας τις ανάγκες κατοίκησης και εργασίας των ιδιοκτητών. Ένας ‘πυρήνας-πλατφόρμα’, που περιβάλλεται από ξύλινα πανέλα στο κέντρο της κάτοψης, περιλαμβάνει τις ιδιωτικές λειτουργίες (υπνοδωμάτιο, ιματιοθήκη, λουτρά) και συνιστά το τρίτο κέλυφος που εμπεριέχεται στα δύο προηγούμενα.

Η επιλογή των υλικών εκφράζει την ιστορία και την αισθητική του κτηρίου. Παράλληλα με τα στοιχεία που διατηρούνται, οι νέες προσθήκες εξυπηρετούν την αισθητική συνέχεια του σχεδιασμού. Τα προϋπάρχοντα είδη υγιεινής επαναχρησιμοποιούνται και εκτίθενται ως ‘objets trouvés’, ενισχύοντας την αφήγηση του έργου γύρω από τη διατήρηση της μνήμης.